| |
Hipoterapia
2009-04-03
Wskazania i przeciwwskazania
Tę metodę terapeutyczną zaczęto wykorzystywać w medycynie (np. ortopedii, neurologii, psychiatrii) w latach pięćdziesiątych XX w. Hipoterapia może przynosić korzyści we wszystkich obszarach funkcjonowania człowieka:
- podnosi ogólną sprawność, normalizuje napięcie mięśniowe, pozwala wyćwiczyć prawidłowy wzorzec chodu, poprawia koordynację ruchu – głównie równowagę i poczucie rytmu, poprawia orientację w przestrzeni i schemacie własnego ciała, pobudza normalizację czucia głębokiego i powierzchniowego (strefa fizyczna);
- wzmacnia motywację i akceptację procesu terapeutycznego, zwiększa poczucie własnej wartości, zmniejsza zaburzenia emocjonalne (strefa emocjonalno-motywacyjna)
- stymuluje odbiór wrażeń zmysłowych, poprawia percepcję wzrokową i słuchową, stymuluje uwagę, pamięć, myślenie, mowę, umożliwia nabycie i rozwijanie nowych umiejętności (strefa poznawcza);
- wzmacnia aktywizację psychospołeczną, rozwija pozytywne relacje społeczne (strefa społeczna).
Wskazania
Hipoterapii najczęściej są poddawane dzieciz następującymi schorzeniami i zaburzeniami rozwoju:
Zespoły neurologiczne
- mózgowe porażenie dziecięce;
- stany po urazach czaszkowo-mózgowych;
- minimalne uszkodzenia mózgu;
- choroby mięśni;
- różny stopień dysfunkcji narządu wzroku;
- choroby i zaburzenia psychiczne.
Zespoły ortopedyczne
- wady postawy;
- skoliozy;
- stany po amputacji i wady rozwojowe kończyn.
Inne
- zespoły genetyczne, np. zespół Downa;
- przepukliny oponowo-rdzeniowe w zależności od wysokości uszkodzenia, obrazu klinicznego, współwystępowania wodogłowia;
- zespoły psychologiczne: zaburzenia emocjonalne, upośledzenia umysłowe, niedostosowanie społeczne;
- opóźnienie psychoruchowe o nieustalonej etiologii.
Wskazania dla dorosłych
- stwardnienie rozsiane;
- stany po udarach;
- stany po urazach czaszkowo-mózgowych;
- inne choroby narządu ruchu na tle neurologicznym i ortopedycznym;
- choroby i zaburzenia psychiczne;
- uzależnienia;
- patologie społeczne.
Przeciwwskazania bezwzględne
- uczulenie na sierść, pot lub zapach konia;
- niewygojone rany;
- nietolerancja tej formy terapii przez pacjenta, np. niepohamowany lęk;
- odklejanie siatkówki, wzmożone ciśnienie śródgałkowe;
- brak kontroli głowy w rozwoju motorycznym i czynnej pozycji siedzącej;
- wodogłowie bez wszczepionej zastawki;
- niestabilność kręgów szyjnych występująca np. w zespole Downa.
- zwichnięcia i podwichnięcia stawów biodrowych;
- skoliozy powyżej 20° wg Coba oraz progresujące skoliozy idiopatyczne;
- choroby mięśni przy sile mięśni ocenianej poniżej 3 punktów w skali Lovetta;
- pogorszenie stanu w zespołach neurologicznych, po urazach czaszkowo-mózgowych, ADHD, chorobach mięśni;
- ostre postacie chorób i zaburzeń psychicznych;
- podwyższona temperatura;
- ostre choroby infekcyjne.
Przeciwwskazania względne:
- padaczka;
- upośledzenie umysłowe w stopniu głębokim;
- zaburzenia mineralizacji kości;
- utrwalone deformacje i zniekształcenia, przykurcze, ograniczenia zakresu ruchu układu kostno-stawowego;
- dyskopatia;
- hemofilia oraz inne skazy krwotoczne;
- schorzenia okulistyczne – wymagana konsultacja;
- przepuklina oponowo-rdzeniowa zlokalizowana w odcinku lędźwiowym.
Formy hipoterapii
- Fizjoterapia na koniu – gimnastyka lecznicza na koniu poruszającym się stępem, mająca na celu usprawnienie ruchowe.
- Psychopedagogiczna jazda konna i woltyżerka – działania pedagogiczne i psychologiczne, których celem jest usprawnienie intelektualne, poznawcze, emocjonalne i fizyczne.
- Terapia poprzez kontakt z koniem – ma na celu nawiązanie kontaktu pacjenta ze zwierzęciem, z otaczającym środowiskiem, wreszcie z innymi ludźmi, jej istotą jest stworzenie sytuacji terapeutycznej, a nie samo dosiadanie konia.
- Ponadto wyróżnia się jazdę konną dla osób niepełnosprawnych (rekreacyjną i sportową), która nie jest częścią hipoterapii, ale przez ścisły z nią związek może mieć aspekt terapeutyczny.
|
|
